Με το Ioannina Lake Run να επιστρέφει στις 19 και 20 Σεπτεμβρίου και την Allwyn να βρίσκεται στο πλευρό της διοργάνωσης ως Μεγάλος Χορηγός, χιλιάδες runners ετοιμάζονται να φορέσουν τα αθλητικά τους και να βγουν ξανά στον δρόμο. Και κάπου ανάμεσα στα χιλιόμετρα, την κούραση και τη στιγμή του τερματισμού, υπάρχει εκείνο το συναίσθημα που κάνει πολλούς να επιστρέφουν ξανά και ξανά στο τρέξιμο: το περίφημο runner’s high.
Έχεις μόλις τελειώσει το run σου. Τα πόδια σου έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται, η ανάσα σου προσπαθεί να επιστρέψει σε φυσιολογικούς ρυθμούς και, παρ’ όλα αυτά, εσύ αισθάνεσαι… απίστευτα καλά. Όχι απλώς ικανοποιημένος που τελείωσες. Πραγματικά καλύτερα.
Και όχι, δεν είναι απλώς ένας ακόμα όρος που επινόησε το running TikTok.
Με τον όρο runner’s high περιγράφουμε την ευφορία, την ηρεμία και τη γενικότερη αίσθηση ευεξίας που μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια ή μετά από παρατεταμένη αερόβια άσκηση, όπως το τρέξιμο. Για χρόνια, οι περισσότεροι συνέδεαν το φαινόμενο κυρίως με τις ενδορφίνες, τις ουσίες που παράγει φυσικά ο οργανισμός και μπορούν, μεταξύ άλλων, να μειώσουν την αντίληψη του πόνου. Η σύγχρονη έρευνα, όμως, δείχνει ότι η ιστορία είναι λίγο πιο ενδιαφέρουσα.
Σημαντικό ρόλο φαίνεται να έχουν και τα ενδοκανναβινοειδή, ουσίες που παράγει το ίδιο το σώμα και σχετίζονται με λειτουργίες όπως η διάθεση και η αντίδραση στο στρες. Σε αντίθεση με τις ενδορφίνες, μπορούν να περάσουν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, γι' αυτό και οι επιστήμονες εξετάζουν τον ρόλο τους στην ευχάριστη αίσθηση που μπορεί να ακολουθεί την άσκηση.
Εδώ έρχεται το μικρό plot twist: όχι. Το runner’s high δεν εμφανίζεται απαραίτητα μετά από κάθε run, ούτε το βιώνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Η ένταση και η διάρκεια της άσκησης, η φυσική κατάσταση αλλά και ατομικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν το πώς αισθάνεται κάποιος μετά το τρέξιμο. Και πιθανότατα δεν χρειάζεται να περιμένεις μια κινηματογραφική στιγμή απόλυτης ευφορίας. Για αρκετούς, μπορεί να εκφράζεται πολύ πιο διακριτικά: λιγότερο στρες, καθαρότερο μυαλό, καλύτερη διάθεση ή απλώς εκείνη την αίσθηση ότι, ενώ πριν από μία ώρα δεν ήθελες καν να φορέσεις τα αθλητικά σου, τώρα χαίρεσαι που βγήκες.
Κάπως έτσι εξηγείται και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παράδοξα του running: όσο τρέχεις μπορεί να αναρωτιέσαι «γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;», αλλά λίγο μετά τον τερματισμό αρχίζεις ήδη να σκέφτεσαι την επόμενη διαδρομή. Και στο Ioannina Lake Run, με τη λίμνη Παμβώτιδα να αποτελεί το σκηνικό για χιλιάδες δρομείς, αυτή η στιγμή αποκτά σίγουρα άλλη διάσταση. Είτε, λοιπόν, το runner’s high σε βρει κατά τη διάρκεια της διαδρομής είτε απλώς νιώσεις εκείνη την ικανοποίηση όταν τελειώσεις, ένα πράγμα είναι σίγουρο: η στιγμή που περνάς τη γραμμή του τερματισμού έχει το δικό της high.