True story: Πώς έγινα runner ενώ δεν έβγαζα ούτε το τετράγωνο του σπιτιού μου

Αν πριν από μερικά χρόνια μου έλεγες ότι θα ξυπνάω Κυριακή πρωί για να τρέξω, θα σε κοιτούσα όπως κοιτάζει η Meryl Streep τον διάβολο στο Devil Wears Prada όταν της προτείνουν κάτι απολύτως παράλογο: με ένα μείγμα περιφρόνησης και ελαφριάς αηδίας.

Εγώ ήμουν αυτός ο άνθρωπος που θεωρούσε το περπάτημα μέχρι το περίπτερο «μια μικρή πεζοπορία». Που έπαιρνε ασανσέρ για έναν όροφο. Που πίστευε ακράδαντα ότι το cardio είναι μια λέξη που επινόησαν οι γυμναστές για να βασανίζουν τον κόσμο. Το πιο κοντινό μου στο τρέξιμο ήταν να κυνηγήσω το λεωφορείο και ούτε τότε έτρεχα πραγματικά. Έκανα εκείνο το περίεργο, αγχωμένο, μισό-τροχάδην, μισό-χοροπηδητό που σε κάνει να μοιάζεις σαν χαρακτήρας του Woody Allen σε κρίση πανικού. Και μετά συνέβη το αδιανόητο.

Μια μέρα φόρεσα αθλητικά και είπα: «Θα τρέξω». Ναι, δεν ξέρω τι με έπιασε. Ίσως μια κρίση ηλικίας. Ίσως οι φίλοι μου που ανέβαζαν στο Instagram κάτι διαδρομές με χάρτες και χρόνους λες και είχαν μόλις ολοκληρώσει τον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Ίσως απλώς ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ να κάνω κάτι πιο απαιτητικό από το να τελειώσω μια σειρά στο Netflix σε μία μέρα.

Το πρώτο μου run κράτησε περίπου επτά λεπτά. Τα τρία ήταν δέσιμο κορδονιών. Στα υπόλοιπα τέσσερα ένιωσα ότι οι πνεύμονές μου ζητούσαν πολιτικό άσυλο σε άλλο σώμα. Το ρολόι έγραφε 600 μέτρα και εγώ είχα την έκφραση του Tom Hanks στο Saving Private Ryan. Είχα δει πράγματα. Είχα ζήσει μάχες. Και όμως, βγήκα ξανά. Και ξανά. Και ξανά.

Στην αρχή έτρεχα αργά. Τόσο αργά που με προσπερνούσαν άνθρωποι που περπατούσαν μιλώντας στο τηλέφωνο. Μία κυρία με σκύλο με πέρασε δύο φορές. Νομίζω ο σκύλος με λυπήθηκε.  

Αλλά το τρέξιμο έχει κάτι ύπουλο. Τη μία μέρα βγαίνεις επειδή νιώθεις ενοχές που έφαγες δύο πίτσες. Την άλλη επειδή έχει ωραίο καιρό. Και ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να λες πράγματα όπως «θα κάνω ένα χαλαρό πεντάρι» και τρομάζεις τον παλιό σου εαυτό.

Σήμερα έχω γίνει αυτός ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που ξέρει από παπούτσια, gels και παλμούς. Που κοιτάζει τον καιρό και σκέφτεται αν είναι καλός για long run. Που έχει σηκωθεί στις επτά το πρωί από επιλογή. Δεν λέω ότι έγινα αθλήτρια. Ούτε ότι ξαφνικά λατρεύω κάθε χιλιόμετρο. Υπάρχουν μέρες που θέλω να γυρίσω σπίτι στο πρώτο πεντάλεπτο και να παραγγείλω pancakes. Αλλά έγινα runner. Και αυτό είναι ίσως το πιο περίεργο plot twist της ζωής μου.

Γιατί τελικά το τρέξιμο δεν έχει να κάνει με το πόσο γρήγορα πας ούτε με το πόσα χιλιόμετρα γράφεις. Έχει να κάνει με το ότι κάποια στιγμή βγήκες από την πόρτα ενώ ήθελες απλώς να μείνεις στον καναπέ. Και, αν ένας άνθρωπος που κάποτε θεωρούσε υπερβολή να κάνει το τετράγωνο του σπιτιού του μπορεί να γίνει runner, τότε όλα είναι πιθανά.

Ακόμα και να αρχίσω να πηγαίνω για ύπνο πριν τις έντεκα. Αλλά ας μην παρασυρόμαστε.