Ο Κώστας, ο Χρίστος, η Ηλιάνα, ο Αλέξανδρος και ο Νίκος, μέλη της Allwyn Running Team, ετοιμάζονται να σταθούν στην εκκίνηση του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.
Πέντε διαφορετικές ιστορίες, με έναν κοινό προορισμό: το Καλλιμάρμαρο.
Λίγο πριν από τη μεγάλη ημέρα, μοιράζονται στο Allwyn Lounge τα κίνητρά τους, τις αλλαγές που έφερε το τρέξιμο στην καθημερινότητά τους, τις απρόοπτες στιγμές της προετοιμασίας και όσα ονειρεύονται να ζήσουν, όταν περάσουν τη γραμμή του τερματισμού.
Τι κάνει κάποιον να αποφασίσει να τρέξει 42 χιλιόμετρα; Μια οικογενειακή επιρροή, η ανάγκη για μια νέα πρόκληση, η επιθυμία να ξεπεράσει τα όριά του ή λίγη… πίεση από τη δουλειά;
Για τον Κώστα, η έμπνευση ήρθε από τον αδερφό του, που έχει ήδη τρέξει περίπου 15 Μαραθωνίους, μεταξύ αυτών και εκείνον των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. «Η δική μου ενασχόληση με το τρέξιμο ξεκίνησε ουσιαστικά πέρυσι, έπειτα από ένα πείραγμα στο γυμναστήριο, γύρω από τη δρομική δραστηριότητα του αδερφού μου. Το μικρόβιο υπήρχε ήδη, κι έτσι δεν άργησα να δω το πείραγμα ως πρόκληση!», παραδέχεται.
Ο Χρίστος, έχοντας ανακαλύψει την ηρεμία και τη χαρά που τού προσφέρει το τρέξιμο, αποφάσισε μετά τον πρώτο του ημιμαραθώνιο στην Αθήνα να ανεβάσει τον πήχη ακόμα περισσότερο. «Το τρέξιμο έχει μπει στη ζωή μου εδώ και ενάμιση χρόνο, οπότε έβαλα ένα στόχο, πιο πολύ σαν challenge με τον εαυτό μου, να τρέξω και στον Αυθεντικό Μαραθώνιο», τονίζει.
Για την Ηλιάνα, το κίνητρο είναι βαθιά προσωπικό: «ήθελα να ξαναζήσω τη μοναδική συγκίνηση του τερματισμού μέσα στο Καλλιμάρμαρο και, πάνω απ’ όλα, να κάνω την κόρη μου περήφανη, βλέποντάς με να καταφέρνω έναν τόσο απαιτητικό στόχο».
Ο Αλέξανδρος είδε στο τρέξιμο κάτι πολύ περισσότερο από μια αθλητική δραστηριότητα. «Ήταν η κινητήρια δύναμη να βγω από την ρουτίνα, την άνεση, και να ξεπεράσω την κατάθλιψη μου». Τα 42 χιλιόμετρα αποτελούν, πλέον, τη φυσική συνέχεια μιας σημαντικής προσωπικής διαδρομής.
Όσο για τον Νίκο, η απάντησή του είναι αποστομωτική: «Με ανάγκασε ο προϊστάμενός μου. Τόσο απλά!».
Η προετοιμασία για έναν Μαραθώνιο δεν περιορίζεται στα χιλιόμετρα. Αλλάζει συνήθειες, προγράμματα, διατροφή και, πολλές φορές, ολόκληρη την καθημερινότητα.
Ο Κώστας είχε ήδη εντάξει τη γυμναστική στη ζωή του, αλλά πλέον στο πρόγραμμά του προστέθηκαν οι υδατάνθρακες, τα ενεργειακά gels και οι απαραίτητες προπονήσεις του Σαββατοκύριακου.
Ο Χρίστος χρειάστηκε να αφιερώσει τρεις με τέσσερις ημέρες την εβδομάδα σε στοχευμένες προπονήσεις, μαθαίνοντας παράλληλα να ξεκουράζεται, να κοιμάται περισσότερο και να τρέφεται επαρκώς.
Η Ηλιάνα άφησε προσωρινά στην άκρη το CrossFit και την ποδηλασία, ενώ αποχαιρέτησε αρκετές Σαββατιάτικες εξόδους για χάρη των Κυριακάτικων long runs.
Για τον Αλέξανδρο, η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν στη σχέση του με το ίδιο το τρέξιμο. Όπως περιγράφει χαρακτηριστικά, από το αρχικό «μίσος», έφτασε στο σημείο να αισθάνεται ότι κάτι του λείπει τις ημέρες που δεν προπονείται. Μαζί ήρθαν το πρωινό ξύπνημα και οι πιο υγιεινές διατροφικές επιλογές.
Ο Νίκος, από την άλλη, είχε ήδη αρκετά χρόνια δρομικής εμπειρίας. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να συστηματοποιήσει τις προπονήσεις του.
Κανένα ταξίδι προς τα 42 χιλιόμετρα δεν είναι απολύτως προβλέψιμο. Και οι πέντε δρομείς έχουν ήδη συγκεντρώσει ιστορίες που δύσκολα θα ξεχάσουν.
Ο Κώστας, όταν εγκλωβίστηκε στις Κυκλάδες λόγω απαγορευτικού απόπλου, δεν έχασε την ευκαιρία. «Γύρισα πίσω, άλλαξα και πήγα για προπόνηση. Είπαμε, δεν χάνουμε προπόνηση!», δηλώνει.
Ο Χρίστος εξακολουθεί να περιμένει τη στιγμή που τα long runs θα αρχίσουν να του φαίνονται εύκολα. Μέχρι τότε, τουλάχιστον, έχει βρει την τέλεια δικαιολογία για το φαγητό μετά την προπόνηση: «Το αξίζω και θα το φάω!».
Η Ηλιάνα απέκτησε έναν απρόσμενο τετράποδο φίλο σε μια ορεινή προπόνηση. «Ένας σκύλος με ακολούθησε σε ολόκληρη τη διαδρομή των 20 χιλιομέτρων και έγινε η καλύτερη παρέα μου μέχρι το τέλος!».
Για τον Αλέξανδρο, το απρόοπτο ήταν πολύ πιο δυσάρεστο. Λίγο πριν από τον αγώνα στη λίμνη των Ιωαννίνων, παρακολουθούσε ζωντανά από το κινητό του την κλοπή της μηχανής του στην Αθήνα. «Αυτό με ξενέρωσε, αλλά ταυτόχρονα με γέμισε αδρεναλίνη και… νεύρα, τα οποία, όμως, λειτούργησαν ως έξτρα ενέργεια στον αγώνα, ώστε να πετύχω τον στόχο μου και να δώσω ένα παράδειγμα σε όσους περνούν κάτι αντίστοιχο, ότι οι αναποδιές της ζωής, δεν μπορούν να μας αποτρέψουν από την επίτευξη των στόχων μας».
Ο Νίκος, ωστόσο, δεν είχε κανένα απρόοπτο. Όλα κύλησαν φυσιπολογικά.
Κάθε δρομέας έχει τον δικό του στόχο. Κάποιοι κυνηγούν συγκεκριμένες επιδόσεις, άλλοι θέλουν απλώς να φτάσουν μέχρι το τέλος. Και μερικοί καλούνται να ξεπεράσουν πολύ περισσότερα από τη σωματική κούραση.
Ο Κώστας θέλει να τερματίσει απολαμβάνοντας τη διαδρομή, χωρίς άγχος.
Ο Χρίστος έχει ως βασικό στόχο τον τερματισμό, αλλά δεν κρύβει και το προσωπικό του side-bet: «αν καταφέρω να τερματίσω σε κάτω από 4 ώρες και 30 λεπτά, τότε θα έχω κερδίσει!».
Η Ηλιάνα αντιμετωπίζει μια ιδιαίτερη συναισθηματική πρόκληση. Παρότι προετοιμάστηκε μαζί με τον σύζυγό της, ένα ατύχημα δεν θα του επιτρέψει να τρέξει δίπλα της. «Τα χιλιόμετρα είναι πολλά και δεν έχω συνηθίσει να τα διανύω μόνη· γι’ αυτό, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να βρω τη δύναμη να συνεχίσω και για τους δυο μας».
Ο Αλέξανδρος έχει θέσει τους στόχους του: να πλησιάσει τις 3 ώρες και 45 λεπτά και να ολοκληρώσει τη διαδρομή χωρίς περπάτημα.
Για τον Νίκο, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Να τερματίσω τον αγώνα, τίποτα άλλο».
Στο 32ο χιλιόμετρο, όταν τα πόδια βαραίνουν και ο τερματισμός μοιάζει ακόμα μακρινός, λίγη υπερφυσική βοήθεια δεν θα έβλαπτε κανέναν!
Ο Κώστας θα επέλεγε τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή, ενώ ο Χρίστος ονειρεύεται ένα νοητό κουμπί “reset” που θα έκανε τα πόδια του να αισθάνονται σαν να ξεκίνησε μόλις.
Η Ηλιάνα δεν ζητά μεγαλύτερη ταχύτητα ή αντοχή. Η δική της υπερδύναμη θα ήταν να έχει τον σύζυγό της δίπλα της στα τελευταία χιλιόμετρα.
Ο Αλέξανδρος θα ήθελε να μπορεί να μεταδίδει ενέργεια και πνευματική δύναμη στους υπόλοιπους δρομείς, ώστε κανείς να μην τα παρατήσει.
Και ο Νίκος; Θα διπλασίαζε την ταχύτητά του. Απλά και αποτελεσματικά!
Ύστερα από μήνες προετοιμασίας, χιλιάδες προπονητικά χιλιόμετρα και αμέτρητες μικρές προσωπικές νίκες, όλα οδηγούν σε μία στιγμή: την είσοδο στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Ο Κώστας φαντάζεται τη γυναίκα του και τις κόρες του να τον περιμένουν στις κερκίδες.
Ο Χρίστος ονειρεύεται να αντικρίσει τη γραμμή του τερματισμού και να σκεφτεί «τελικά το έκανα!», αν και δεν αποκλείει η αμέσως επόμενη σκέψη του να είναι «δεν παίζει να ξανακάνω κάτι τέτοιο!».
Η Ηλιάνα περιμένει τη στιγμή που θα αγκαλιάσει την κόρη και τον σύζυγό της, μοιραζόμενη μαζί τους τη χαρά και τη συγκίνηση του τερματισμού.
Για τον Αλέξανδρο, ο τερματισμός θα είναι η απόδειξη ότι είναι ικανός να καταφέρει δύσκολα πράγματα, αρκεί να πιστέψει στον εαυτό του.
Και ο Νίκος; Έχει ήδη το μυαλό του στην επόμενη ανταμοιβή: «Τα σουβλάκια και τις μπύρες μετά».
Πέντε διαφορετικές αφετηρίες, πέντε προσωπικά στοιχήματα, ένας κοινός προορισμός. Γιατί ο πρώτος Μαραθώνιος δεν είναι μόνο τα 42.195 μέτρα της διαδρομής. Είναι όλα όσα χρειάστηκε να ξεπεράσεις για να φτάσεις στην εκκίνηση - και όλα όσα θα κουβαλάς μαζί σου, όταν περάσεις τη γραμμή του τερματισμού.
