Αν μου έλεγε κάποιος πριν από μερικά χρόνια ότι θα ταξίδευα μόνη μου στο Παρίσι για να δω τους BTS, πιθανότατα θα γελούσα. Κι όμως, στις 18 Ιουλίου βρέθηκα στο Stade de France, μαζί με άλλους 92.000 army, aka bts fans, για να ζήσω αυτό που μπορώ πλέον με βεβαιότητα να πω ότι ήταν το καλύτερο live που έχω δει ποτέ. (FYI, πριν από αυτό ήταν το 360° Tour των U2 το 2010.)
Ήμουν με 3,5 ώρες ύπνο. Φοβερή ιδέα να φτάσω Παρίσι με την πρώτη πρωινή πτήση ανήμερα της συναυλίας! Ξεκίνησα από το σπίτι μου στην Αθήνα στις 4 π.μ., έφτασα Παρίσι στις 9 π.μ., παρέλαβα το δωμάτιό μου στις 2 μ.μ.. Αναγκάστηκα να περιφέρομαι άσκοπα στην ωραιότερη πόλη της Ευρώπης τόσες ώρες και έφυγα για Stade de France μετά από ένα μικρό pit stop στο ξενοδοχείο.
Έφτασα, λοιπόν, κουρασμένη και με μειωμένες προσδοκίες. Έχω πάει σε τόσα live, αυτό θα ήταν άλλο ένα. Είχα ήδη δει και βιντεάκια στο TikTok… Πολύ γρήγορα άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η εμπειρία θα ήταν διαφορετική.
Ήμουν στο Παρίσι, αλλά το κοινό ήταν ξεκάθαρα ευρύτερα ευρωπαϊκό. Μία τεράστια συγκέντρωση ARMY από όλη την ήπειρο. Fans από 15 έως 75 ετών, παρέες, ζευγάρια, solo κόσμος σαν κι εμένα, όλοι εμφανώς ενθουσιασμένοι που ήταν εκεί. Το κλίμα ήταν φεστιβαλικό. Ο κόσμος είχε ντυθεί θεματικά, είτε εμπνευσμένος από κάποιο τραγούδι είτε με αναφορές στην κορεατική κουλτούρα. Είχε και αρκετές νύφες (no judgement). Το fun υπερτερούσε ξεκάθαρα του «τι θα πει ο κόσμος». Θετικό σημάδι.
Ήμουν αρένα. Μπήκα περίπου στις 18:30 και η συναυλία ξεκινούσε στις 20:00. Βρήκα ένα spot πίσω, κεντροαριστερά, μπροστά από το bar, με θέα στην κεντρική σκηνή και κοντά σε έναν από τους διαδρόμους. Δεν είχα καταλάβει ακόμα πόσο στρατηγικό ήταν το spot μου. Μισή ώρα πριν ξεκινήσουν, γυρίζω στη Γερμανίδα διπλανή μου: «Πάω bar, μου κρατάς το spot; Να σου φέρω κάτι;» Μισή ώρα μετά ήμασταν οι καλύτερες φίλες. Και μετά ξεκίνησε η συναυλία. Τι στιγμή ήταν αυτή! Τα καπνογόνα, τα πυροτεχνήματα, οι φωτιές, το animation στις ακραίων διαστάσεων οθόνες, αυτό το banger που έπαιζε και θα μπορούσε άνετα να γίνει release στο Spotify και να έχει εκατομμύρια streams, και η ανυπομονησία 92.000 ανθρώπων μέχρι να τους δουν. Και μετά ο πρώτος στίχος από τον J-Hope. The rest is pop history.
Ένα από τα πρώτα σοκ της βραδιάς ήταν το πόσο αναπάντεχα κοντά στους BTS βρισκόμουν. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι δεν ήταν απλώς τύχη. Ήταν αποτέλεσμα ενός εφυέστατου staging. Θα χρειαστεί ξεχωριστή παρουσίαση PowerPoint για να εξηγήσω αυτή τη συγκλονιστική 360° σκηνή: διάδρομοι που έφταναν μέχρι τις κερκίδες, τεράστιες κυρτές γιγαντοοθόνες και στις τέσσερις πλευρές, η σκηνή να περιστρέφεται και να ανεβοκατεβαίνει σε δύο διαφορετικά επίπεδα ύψους και οι BTS να μετακινούνται συνεχώς σε όλο αυτό. Δεν ξέρω ποιος το σχεδίασε, αλλά μπράβο του. Κατάφερε 92.000 άνθρωποι να μη χάσουν στιγμή. Γενικά, όλο το επίπεδο της παραγωγής ήταν insane. Κάθε στιγμή κάθε τραγουδιού ήταν viral. Φωτιές, πυροτεχνήματα, confetti, χορευτές, τα γραφικά, η σκηνή, οι BTS… Πάντα κάτι συνέβαινε. Δεν σε άφηναν να μη συμμετέχεις, να μην είσαι εκεί.
Κάποια στιγμή, εμφανίστηκε ένας unreal Jimin, ντυμένος σαν Dior πρίγκιπας, να τραγουδάει το Fake Love λίγα μέτρα πιο πέρα από εμένα (σ.σ. Προφανώς φλεξάρω τώρα επίτηδες και ξεδιάντροπα στις άλλες ARMY). Και δεν ήταν μόνο ο Jimin. Κάποια στιγμή πέρασαν όλοι από τον διάδρομο δίπλα μου: Ο γλυκύτατος V, ο superstar J-Hope, ο υπέροχος Jin, ο effortlessly cool RM και ο πολυτάλαντος Jungkook. Όλοι, εκτός, προφανώς, από το bias μου. YOONGIIIIII, φώναζα. Τίποτα ο Yoongi. Θα του αναγνωρίσω, όμως, ότι όλα τα δικά του parts τα είπε έστω από την πλευρά της σκηνής που ήμουν εγώ. Μαζί και το legendary “Mianhae eomma” του Mic Drop. Δεν θέλω να είμαι αχάριστη.
Highlight: Η στιγμή του Body to Body. Ένα στάδιο να τραγουδάει στα κορεατικά, ενώ τα πυροτεχνήματα έφευγαν με ρυθμό λες και ήθελαν να τα ξεστοκάρουν. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό που ζούσα.
Κάπως έτσι κύλησαν δυόμιση ώρες. Κάθε φορά που νόμιζα ότι έφτασα στο peak, ερχόταν το επόμενο.
Οι ίδιοι οι BTS ήταν συγκλονιστικοί. Οι φωνές, οι χορογραφίες, η σκηνική παρουσία, η επικοινωνία με τον κόσμο. Και το εντυπωσιακότερο είναι ότι δεν βλέπεις επτά ανθρώπους που είναι καλοί στο ίδιο πράγμα. Ο καθένας έχει εντελώς διαφορετική παρουσία πάνω στη σκηνή. Άλλος σε κερδίζει με τη φωνή, άλλος με την κίνηση, άλλος με το charisma. Ο καθένας τους μπορεί να είναι ανεξάρτητος καλλιτέχνης που να γεμίζει στάδια. Και μετά τους βλέπεις όλους μαζί και καταλαβαίνεις γιατί αυτό το group λειτουργεί τόσο καλά.
Τραγουδάνε live, εκτελούν ακραία απαιτητικές χορογραφίες, τρέχουν πάνω κάτω σε μια τεράστια σκηνή, πρέπει να επικοινωνούν μεταξύ τους, με τις κάμερες και με 92.000 ανθρώπους και τίποτα δεν μοιάζει μηχανικό. Δεν εκτελούν απλώς ένα τέλεια σχεδιασμένο show. Είναι πραγματικά εξαιρετικοί performers. Βλέποντάς τους live καταλαβαίνεις απόλυτα γιατί βρίσκονται εκεί που βρίσκονται.
Και γενικά, έδειχναν εκείνο το βράδυ στο Παρίσι να περνάνε πραγματικά καλά. Όχι σε level «ω ναι, είμαι superstar και 92.000 άνθρωποι ήρθαν να με δουν», αλλά περισσότερο σαν να κάνουν πάρτι και να έχουν καλέσει 92.000 κολλητούς. Μόνο ο Jimin είχε αυτό το ύφος του «ξέρω ότι μοιράζω εγκεφαλικά», αλλά οκ, το λες και ρεαλισμό.
Και επειδή ήμασταν Παρίσι, προφανώς δεν έφτανε να είναι εξαιρετικοί. Έπρεπε να είναι και υπέρλαμπροι. Custom Dior, Louis Vuitton, Balenciaga, Gucci, Valentino, Celine... Ένα runway μπροστά στα μάτια μας.
Το συγκεκριμένο tour προωθεί το τελευταίο τους album, Arirang. Από τα 14 κομμάτια υπάρχουν μόνο δύο για τα οποία μπορώ να πω ότι δεν τρελάθηκα. Το ένα είναι μία καμπάνα που χτυπάει. Long story. Το άλλο, όμως, όταν το είδα live έγινε ξαφνικά άλλο τραγούδι. Και κατάλαβα απόλυτα γιατί το επέλεξαν για αυτό το album και τι ρόλο παίζει μέσα σε αυτό.
Αυτό λέει πολλά και για τους BTS γενικότερα. Έχουν δισκογραφία από το 2013 που χαρακτηρίζεται pop, αλλά στην πραγματικότητα εδώ και χρόνια διευρύνουν την έννοια της pop, βάζοντας μέσα στοιχεία από ένα σκασμό διαφορετικά είδη μουσικής.
Θα μπορούσαν άνετα να παίζουν τρεις ώρες, όλα τα τραγούδια να ήταν στην κατηγορία «τα αγαπημένα μου» και πάλι να έφευγα λέγοντας: «Αυτό γιατί δεν το έπαιξαν;»
Όσο απίστευτοι κι αν ήταν οι BTS, όσο εξωφρενικό κι αν ήταν το production και όσο κι αν ακόμα επεξεργάζομαι τον Dior Jimin, ένα από τα πράγματα που θυμάμαι περισσότερο από εκείνο το βράδυ είναι ο κόσμος. 92.000 ενθουσιασμένοι άνθρωποι ζούσαν ταυτόχρονα μία από τις πιο wow εμπειρίες της ζωής τους! Και ναι: βίντεο τράβηξαν, selfies έβγαλαν, stories ανέβασαν. Αλλά δεν ξέχασαν ούτε λεπτό να τραγουδάνε και να χορεύουν. Γιατί, τελικά νομίζω ότι αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που πηγαίνουμε σε συναυλίες. Μπορείς να ακούς τη μουσική σου στο Spotify όσο δυνατά θέλεις. Να τραγουδήσεις, να χορέψεις, να κάνεις ό,τι θέλεις. Αλλά δεν μπορείς να αναπαράγεις το συναίσθημα του να περνάς τόσο καλά μαζί με άλλους 92.000 ανθρώπους. Το κατάλαβα ακόμα περισσότερο όταν η συναυλία τελείωσε. Τα φώτα άνοιξαν και στα πρόσωπα γύρω μου έβλεπα μόνο ευτυχία και αυτή την έκφραση του «Τι ζήσαμε μόλις τώρα;»
Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα γιατί όλο αυτό ήταν πολύ περισσότερο από ένα ταξίδι στο Παρίσι για να δω ένα συγκρότημα που μου αρέσει. Γιατί ναι, πήγα για τους BTS. Αλλά αυτό που έζησα ήταν μία πανέμορφη πόλη, οι BTS, η μουσική, ένα εξωφρενικό production, ο Jimin ως Dior πρίγκιπας, το Mianhae eomma του Yoongi από ασφαλή για τον ίδιο απόσταση, μία άγνωστη που μέσα σε μισή ώρα έγινε η καλύτερή μου φίλη και 92.000 army από όλη την Ευρώπη να μοιράζονται την ίδια εμπειρία.
Και όλα αυτά με 3,5 ώρες ύπνο. Θα το ξανάκανα αύριο.
