Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και ένα Grand Prix στη ζωή του πιθανότητα έχει παρατηρήσει ένα ιδιαίτερο τελετουργικό, λίγο μετά την καρό σημαία.
Ο οδηγός βγαίνει από το μονοθέσιο, βγάζει κράνος, γάντια και ό,τι άλλο χρειάζεται, αλλά πριν προλάβει να κάνει τον γύρο του θριάμβου -εφόσον έχει ανέβει στο βάθρο- ή να πιει το πρώτο μπουκάλι νερό, μετά από σχεδόν δύο ώρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο-φούρνο, ανεβαίνει στη ζυγαριά. Αυτό το «τελετουργικό» είναι κανονισμός. Όχι από την εκάστοτε ομάδα, αλλά από την ίδια τη Formula 1.
Στη Formula 1, το βάρος είναι από εκείνες τις λεπτομέρειες που μπορούν να κάνουν διαφορά ανάμεσα στη νίκη και τη δεύτερη θέση καθώς όσο λιγότερο βάρος έχει ένα μονοθέσιο, τόσο περισσότερη ευελιξία έχει η ομάδα να διαχειριστεί την απόδοσή του.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι ομάδες μετρούν κυριολεκτικά τα πάντα και στην προκειμένη περίπτωση ο ίδιος ο οδηγός, αποτελεί μέρος του συνολικού βάρους του μονοθεσίου.
Δηλαδή, όταν η FIA ελέγχει το βάρος, δεν κοιτάζει μόνο το αυτοκίνητο, αλλά στην εξίσωση μπαίνει και ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε αυτό, μαζί με τον απαραίτητο εξοπλισμό ασφαλείας.Tο κράνος, η αγωνιστική στολή, τα γάντια, οι μπότες και όλα τα υπόλοιπα προσμετρώνται.
Και γιατί ζυγίζονται αμέσως; Ένας οδηγός μπορεί να χάσει αρκετό βάρος κατά τη διάρκεια ενός Grand Prix εξαιτίας της έντονης σωματικής καταπόνησης και της αφυδάτωσης, καθώς μέσα στο cockpit οι θερμοκρασίες είναι υψηλές και η προσπάθεια συνεχής, οπότε δεν είναι ασυνήθιστο να ολοκληρώνει τον αγώνα έχοντας χάσει σημαντική ποσότητα υγρών.
Αν, λοιπόν, πιει αμέσως ένα μεγάλο μπουκάλι νερό ή κάποιο ισοτονικό πριν από τον επίσημο έλεγχο, το βάρος του θα έχει αλλάξει. Γι’ αυτό η ζύγιση γίνεται πριν από την αποκατάσταση και αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, μπορεί -εφόσον έχει κερδίσει- να πανηγυρίσει σαν άνθρωπος.
Οι τεχνικοί έφοροι ελέγχουν το συνολικό βάρος του συνδυασμού οδηγού και μονοθεσίου, σύμφωνα με τα όρια που προβλέπουν οι τεχνικοί κανονισμοί, κάτι που έχει τεράστια σημασία. Αν ένα μονοθέσιο βρεθεί κάτω από το επιτρεπόμενο όριο, η ομάδα μπορεί να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρές συνέπειες, μέχρι και αποκλεισμό από το αποτέλεσμα.
Το βάρος, βέβαια, δεν αφορά μόνο την απόδοση καθώς η σωστή κατανομή μάζας είναι κρίσιμη για τη συμπεριφορά ενός μονοθεσίου. Οι ομάδες σχεδιάζουν ολόκληρο το μονοθέσιο με δεδομένο ένα συγκεκριμένο εύρος βάρους και ισορροπίας.
Με λίγα λόγια, ένα υπερβολικά ελαφρύ αυτοκίνητο μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία και τη συμπεριφορά του στην πίστα, ενώ η παραβίαση των κανονισμών δημιουργεί προφανώς ζήτημα αθλητικής δικαιοσύνης.
Γιατί αν ένας κατασκευαστής βρει τρόπο να «κλέψει» βάρος, ακόμη και μερικές εκατοντάδες γραμμάρια, αποκτά ένα πλεονέκτημα που οι υπόλοιποι δεν έχουν.
Και σε ένα άθλημα που ακόμα και τα χιλιοστά του δευτερολέπτου, κάθε γραμμάριο έχει τη σημασία του, καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντικό είναι.
Το πιο σκληρό «ζύγισμα» του αθλητισμού
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα παρατηρήσεις ότι ο Όσκαρ Πιάστρι ή ο παγκόσμιος πρωταθλητής με τη McLaren, Λάντο Νόρις βγει από το μονοθέσιο και κατευθυνθεί προς τη ζυγαριά, μην το δεις σαν άλλη μία περίεργη διαδικασία του paddock. Είναι η τελευταία πράξη ενός αγώνα που μπορεί να έχει κριθεί στην πίστα, αλλά δεν θεωρείται πραγματικά τελειωμένος μέχρι να περάσει και τον τεχνικό έλεγχο.
Ο οδηγός μπορεί να έχει μόλις οδηγήσει με πάνω από 300 km/h, να έχει χάσει 4-5 κιλά από την αφυδάτωση και να έχει υποστεί δυνάμεις που το σώμα ενός φυσιολογικού ανθρώπου θα προτιμούσε να μη γνωρίσει ποτέ. Παρόλα αυτά επιβάλλεται να ανέβει στη ζυγαριά.
