Και μετά την επιστροφή τους, η έκπληξη ολοκληρώθηκε με το ντοκιμαντέρ τους, “Oasis: Don’t Look Back in Anger”, που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 10 Σεπτεμβρίου. Σχεδόν σαν ένας φόρος λατρείας από και προς τους fans, το ντοκιμαντέρ ξαναζωντανεύει την ανάμνηση της ήδη μυθικής περιοδείας που έφερε ξανά μαζί τους Liam και Noel Gallagher.
Πίσω στο 2009, στα παρασκήνια μιας συναυλίας στο Παρίσι, οι αδελφοί Gallagher τσακώνονται στα καμαρίνια. Ένας από τους ανθρώπους της παραγωγής ανεβαίνει στη σκηνή και ενημερώνει το κοινό ότι η συναυλία ακυρώνεται. Και κάπως έτσι, όλα σταματούν.
Οι Oasis είχαν γίνει ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’90, με τραγούδια όπως τα «Wonderwall» και «Roll With It». Όσο μεγάλωνε η φήμη τους, όμως, τόσο μεγάλωνε και η έχθρα ανάμεσα στα δύο αδέλφια. Σύμφωνα με τη Σκωτσέζα τραγουδίστρια Amy Macdonald, στον τσακωμό αυτό ο Liam έσπασε την κιθάρα του Noel. Το ντοκιμαντέρ δεν μας αποκαλύπτει ποτέ τι ειπώθηκε. Αντί γι’ αυτό, μεταφερόμαστε κατευθείαν στις πρόβες για την περιοδεία της επανένωσης.
Το ντοκιμαντέρ Oasis: Don’t Look Back In Anger ταξιδεύει στις συναυλίες του Δουβλίνου, του Μάντσεστερ, του Σάο Πάολο, του Τόκιο και της Νέας Υόρκης και σε κάθε πόλη υπάρχει ένας fan με μια προσωπική ιστορία. Μια γυναίκα έχει ονομάσει τον σκύλο της Bonehead. Μια άλλη εξηγεί ότι η μουσική των Oasis τη βοήθησε να ξεπεράσει την κατάθλιψη. Στο «Slide Away», ένας άνδρας πέφτει στα γόνατα και τραγουδά με τα χέρια ενωμένα σαν να προσεύχεται. Μεσήλικες και νεότεροι τραγουδούν με όλη τους την ψυχή. Έτσι βλέπουμε ξανά τους Oasis να συγκινούν τους fans τους, μόνο που τώρα το πέρασμα του χρόνου και η συμφιλίωση των δύο αδελφών προσθέτουν ένα καινούργιο επίπεδο συναισθήματος στα τραγούδια τους.
Το ντοκιμαντέρ μάς θυμίζει πόσο αβίαστα αστείοι είναι οι αδελφοί Gallagher μαζί, σχεδόν σαν ένα κωμικό δίδυμο. Ο Noel μοιάζει πλέον με τον γκριζομάλλη «μπαμπά» του συγκροτήματος. Ο Liam λέει ότι έχει κόψει το τσιγάρο και το αλκοόλ για όλη τη διάρκεια της περιοδείας. «Τα μικρά πράγματα που κάποτε μας εκνεύριζαν ο ένας στον άλλον έχουν πια εξαφανιστεί», αναφέρει ο Noel. «Δεν υπάρχει πια αυτή η μάχη για το ποιος έχει το πάνω χέρι», λέει σε άλλο σημείο. Στο τέλος, οι δυο τους κάθονται μαζί για συνέντευξη.
Κι όμως, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, το ερώτημα αν θα υπάρξει έκρηξη ανάμεσα στους αδελφούς Gallagher πλανάται στην ατμόσφαιρα, ενώ το μοντάζ ενισχύει αυτή την αγωνία. Σύντομα, όμως, γίνεται ξεκάθαρο ότι το Don’t Look Back in Anger απέχει πολύ από ένα ωμό, αφιλτράριστο πορτρέτο της εκρηκτικής σχέσης δύο αδελφών. Υπάρχει μια συνειδητή επιλογή να δοθεί το βάρος στη μουσική και εκεί ίσως βρίσκεται η ουσία της ταινίας.
Οι κάμερες δεν ακολουθούν τον Liam και τον Noel μακριά από τη σκηνή, γιατί στόχος της ταινίας είναι να αποτυπώσει τη μαγεία της ζωντανής μουσικής, κάτι που δεν χρειάζεται να είσαι fan των Oasis για να καταλάβεις. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει το κύμα αγάπης που συνόδευσε την επιστροφή των Oasis, τον ενθουσιασμό, τη συγκίνηση και τη συλλογική χαρά, αλλά και τα κομμάτια που αγαπήσαμε και τραγουδούσαμε με νοσταλγία, σαν να είχαμε βρεθεί κι εμείς σε μία από τις συναυλίες τους.
Έτσι, μπορεί το ντοκιμαντέρ να μην εξηγεί τι συνέβη ανάμεσα στα δύο αδέλφια, αλλά ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα αντίφασή του: η δύναμή του και συγχρόνως η αδυναμία του είναι ότι κοιτάζει μπροστά και όχι πίσω. Δεν ενδιαφέρεται να αναμοχλεύσει τις παλιές πληγές των Gallagher. Αντίθετα, ενδιαφέρεται να αποδείξει τι συμβαίνει όταν, 15 χρόνια αργότερα, ανεβαίνουν ξανά μαζί στη σκηνή και και το κοινό τούς περιμένει σαν να μην πέρασε μια μέρα.
