Το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι είχε λίγο απ' όλα. Μεγάλες επιστροφές, συγκινητικές εμφανίσεις και βραδιές που θα συζητιούνται για χρόνια. Το Release Athens και το Ejekt Festival έφεραν στην Ελλάδα μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής. Αν έπρεπε, όμως, να διαλέξουμε πέντε εμφανίσεις που ξεχώρισαν, θα ήταν αυτές:
Δεν χρειάστηκαν ούτε εντυπωσιακά visuals ούτε υπερπαραγωγές. Τα Ημισκούμπρια απέδειξαν ότι όταν έχεις τραγούδια που έχουν μεγαλώσει ολόκληρες γενιές, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα μικρόφωνο και ένα κοινό έτοιμο να τραγουδήσει κάθε στίχο. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα τεράστιο καλοκαιρινό πάρτι. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών τραγουδούσαν μαζί, γελούσαν με τις ατάκες του συγκροτήματος και ζούσαν μια συναυλία που είχε περισσότερο χαρακτήρα γιορτής παρά απλής μουσικής εμφάνισης. Ήταν από εκείνες τις βραδιές που σου θυμίζουν ότι κάποιες μπάντες δεν χρειάζονται συστάσεις. Απλώς ανεβαίνουν στη σκηνή και όλα λειτουργούν όπως πρέπει.
Υπάρχουν συγκροτήματα που βλέπεις από περιέργεια και υπάρχουν οι The Cure, που τους βλέπεις γιατί αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της μουσικής. Η εμφάνισή τους στο Ejekt Festival ήταν γεμάτη συναίσθημα. Ο Robert Smith απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί παραμένει μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της alternative σκηνής, χαρίζοντας στο κοινό ένα setlist γεμάτο διαχρονικές επιτυχίες. Τα «Pictures of You», «Lovesong», «Just Like Heaven» και φυσικά το «Boys Don't Cry» μετατράπηκαν σε τεράστια sing alongs, με χιλιάδες κινητά να φωτίζουν τον χώρο. Ήταν από εκείνες τις συναυλίες που ακόμη κι όταν τελειώνουν, συνεχίζεις να τις σκέφτεσαι για μέρες.
Η Florence Welch δεν ανεβαίνει απλώς στη σκηνή. Την κατακτά. Η εμφάνισή της στο Ejekt Festival ήταν γεμάτη ενέργεια, συναίσθημα και αυτή τη μοναδική θεατρικότητα που την κάνει να ξεχωρίζει από σχεδόν κάθε άλλη performer της γενιάς της. Με τραγούδια, όπως τα «Dog Days Are Over», «Shake It Out» και «Spectrum», κατάφερε να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που έμοιαζε περισσότερο με τελετουργία παρά με συναυλία. Δεν είναι τυχαίο ότι για πολλούς ήταν η κορυφαία live εμφάνιση του φετινού καλοκαιριού.
Αν υπήρχε μία συναυλία που απέδειξε πως το nu metal δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τη μόδα, αυτή ήταν των Limp Bizkit. Από τα πρώτα λεπτά επικράτησε... χάος, με την καλή έννοια. Το κοινό δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να χοροπηδά, να τραγουδά και να ζει κάθε τραγούδι σαν να βρισκόταν ξανά στις αρχές των 00s. Το «Rollin», το «Break Stuff» και το «My Way» ξεσήκωσαν την Πλατεία Νερού, ενώ ο Fred Durst απέδειξε ότι εξακολουθεί να ξέρει πώς να κρατάει το κοινό στο χέρι του. Μία συναυλία γεμάτη αδρεναλίνη που δικαίωσε απόλυτα όσους περίμεναν χρόνια να τους δουν ξανά στην Ελλάδα.
Δεν χρειάζεται όλες οι συναυλίες να βασίζονται στην ένταση. Κάποιες κερδίζουν μέσα από την ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Ο Moby χάρισε στο Release Athens μία από τις πιο ιδιαίτερες βραδιές του καλοκαιριού, ισορροπώντας ιδανικά ανάμεσα στην ηλεκτρονική μουσική, το rock και τις συγκινητικές στιγμές. Κάθε φορά που ακούγονταν τα πρώτα δευτερόλεπτα από το «Porcelain», το «Natural Blues» ή το «Why Does My Heart Feel So Bad?», το κοινό βυθιζόταν σε μια διαφορετική διάθεση. Ήταν μια συναυλία που δεν βασίστηκε στην υπερβολή, αλλά στη δύναμη της μουσικής. Και τελικά αυτό ήταν αρκετό.
Το φετινό καλοκαίρι απέδειξε ότι η Αθήνα μπορεί να φιλοξενήσει συναυλίες που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Από τα νοσταλγικά sing along των The Cure μέχρι το ασταμάτητο πάρτι των Ημισκουμπρίων και την εκρηκτική ενέργεια των Limp Bizkit, κάθε βραδιά είχε τον δικό της χαρακτήρα. Και κάπως έτσι, το Release Athens και το Ejekt Festival, με τη στήριξη της Allwyn, μας χάρισαν μερικές από εκείνες τις μουσικές στιγμές που δεν μένουν μόνο στο κινητό μας ως βίντεο, αλλά αποθηκεύονται στη μνήμη μας. Γιατί οι καλύτερες συναυλίες δεν είναι απαραίτητα εκείνες με τα περισσότερα εφέ. Είναι εκείνες που, μήνες μετά, πιάνεις τον εαυτό σου να εύχεται να μπορούσε να τις ζήσει άλλη μία φορά.
