Το 1977, o George Lucas δημιούργησε τις βάσεις για ένα pop culture φαινόμενο, έναν μακρινό, πολύ μακρινό γαλαξία που επηρέασε -και θα συνεχίσει να επηρεάζει- τις επόμενες γενιές: τα Star Wars.
Για την πρώτη τριλογία που κυκλοφόρησε (Μια Νέα Ελπίδα, Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται, Η Επιστροφή των Jedi), οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και αναμενόμενα η βαθμολογία σε iMDb και τα συναφή sites είναι υψηλή. Ωστόσο για τη δεύτερη (Η Αόρατη Απειλή, Η Επίθεση των Κλώνων, Η Εκδίκηση των Sith), η αντίδραση δεν ήταν η ίδια, με τον Hayden Christensen να δέχεται για χρόνια τα πυρά για τον ρόλο του Anakin Skywalker. Μήπως, όμως, όλο αυτό ήταν λίγο -πολύ- άδικο;
Ok, καταλαβαίνουμε πως όταν ξεκίνησε το σύμπαν του Star Wars, η αλήθεια είναι πως δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο από τα όσα είχαν βγει μέχρι τότε. Τα ειδικά εφέ ήταν αποκάλυψη και το σενάριο και οι χαρακτήρες έβαζαν πραγματικά το κοινό σε έναν τεράστιο γαλαξία. Πώς να μην αποθεωθεί; Αλλά βλέποντας τις ταινίες αρκετά χρόνια μετά, παρατηρούμε τα εξής που δεν γίνεται να μη βάλουν τη δεύτερη τριλογία σε υψηλότερη θέση:
Στην πρώτη τριλογία, ο Darth Vader ουσιαστικά αποτυπώνεται απλά ως ένας στρατιώτης που υπηρετεί τη Σκοτεινή Πλευρά. Ένας κακός που δεν ξεχνάς, αλλά μέχρι εκεί. Στη δεύτερη τριλογία, βλέπουμε γιατί τίποτα δεν θα ήταν ίδιο χωρίς εκείνον. Πρωταγωνιστεί, κυριαρχεί. Τελεία. Στα prequel δεν βλέπουμε μόνο τι συνέβη πριν τη Νέα Ελπίδα, αλλά γιατί τα Star Wars είναι ο Darth Vader – ex Anakin Skywalker. Και παράλληλα βλέπουμε την ιστορία του Anakin Skywalker, τι πέρασε μεγαλώνοντας, και, ναι, σε έναν βαθμό τον καταλαβαίνουμε.
Βλέπουμε την εξέλιξή του από νεαρός padawan σε Jedi Knight και έπειτα σε δάσκαλος του Anakin. Βλέπουμε την προσωπική του εξέλιξη, την πληθώρα των συναισθημάτων από τα οποία περνάει και ο Ewan McGregor κάνει εξαιρετική δουλειά στο να αποτυπώσει τον χαρακτήρα και να τον οδηγήσει στον σοφό γέροντα που βλέπουμε στην πρώτη τριλογία.
Υπάρχει και μία απόσταση δύο δεκαετιών στο ενδιάμεσο και, όπως και να το κάνουμε, μετράει στο τελικό αποτέλεσμα και στις λιγότερο “cringe” εικόνες. Οι ψηφιακές κάμερες και τα virtual sets του Lucas έκαναν τη διαφορά, όχι μόνο στις ταινίες του αλλά και γενικά στον κινηματογράφο.
Η πρώτη τριλογία είναι περισσότερο ένα ηρωικό έπος με τους πρωταγωνιστές να συμμετέχουν σε μία διαγαλαξιακή περιπέτεια. Η δεύτερη τριλογία είναι ένα δράμα, με έντονα φιλοσοφικά και πολιτικά στοιχεία που αναλύουν την εσωτερική μάχη των πρωταγωνιστών αλλά και τα σαθρά θεμέλια της δημοκρατίας των Jedi. Αγαπάμε την περιπέτεια, αλλά μετά και την εκδίκηση των Sith καθόμασταν και αναλύαμε τι είναι σωστό και τι λάθος.
