Γιατί όσο κι αν το παίζουμε ατρόμητοι, υπάρχει εκείνη η μία σκηνή, εκείνο το ένα βλέμμα, που θα σε κάνει να κοιτάξεις και μία δεύτερη φορά τη σκιά πίσω από την πόρτα, έτσι απλά για να σιγουρευτείς ότι είναι μόνο μία σκιά και να βάλεις τα πόδια μέσα στη κουβέρτα, just in case.
Κάθε χρόνο βγαίνουν δεκάδες ταινίες τρόμου, λίγες όμως καταφέρνουν να σε στοιχειώσουν πραγματικά. Κάναμε, λοιπόν, μια λίστα με μερικές από τις πιο «δυνατές» ταινίες που υπάρχουν εκεί έξω, για να θυμηθείς τι σημαίνει τρόμος όταν είναι καλοφτιαγμένος. Κράτα ποπ κορν, κλείσε τα φώτα για να το ζήσεις περισσότερο και… καλή τύχη.
Όταν παίζει ο Anthony Hopkins σε ταινία τρόμου, πρακτικά δεν χρειάζεται να ξέρεις καν την υπόθεση για να τρομάξεις. Αρκεί απλά να κοιτάξει προς την κάμερα. Ωστόσο, στη Σιωπή των Αμνών υποδύεται έναν κανίβαλο, serial killer, που είναι κλεισμένος στο ψυχιατρικό ινστιτούτο του Maryland για μία σειρά από δολοφονίες, οπότε, το κόμπο τερματίζει τον θέμα του τρόμου… Δεν θες το βλέμμα του να πέσει προς τα εσένα.
Βουβή ταινία και ένας Max Schreck στον ρόλο του Κόμη Ορλόκ που πραγματικά σε κάνει να ανατριχιάζεις. Την υπόθεση, λίγο ή πολύ την ξέρουμε. Ο Thomas Hutter πηγαίνει στην Τρανσιλβανία να βρει τον Κόμη που θέλει να αγοράσει ένα σπίτι. Ο Hutter νομίζει πως θα πάει απλά να πάρει μία υπογραφή και να φύγει, αλλά φυσικά ο Ορλόκ έχει άλλα σχέδια, τα οποία καταλήγουν στη σύζυγο του Hutter, Ellen. Απλά creepy.
Η ιαπωνική Κατάρα είναι μακράν μία από τις πιο τρομακτικές ταινίες που έχουν βγει ποτέ, την οποία φυσικά και δεν μπόρεσε να φτάσει η αμερικανική εκδοχή της δύο χρόνια μετά. Το Ju-on είναι από τα καλύτερα παραδείγματα του J-horror: δεν βασίζεται στη βία, αλλά στην ατμόσφαιρα και την αίσθηση ότι κάτι τρομερό συμβαίνει χωρίς να το βλέπεις καθαρά. Είναι αυτό το είδος τρόμου που κουβαλάς μαζί σου όταν σβήνεις τα φώτα πριν κοιμηθείς.
Η Grace (Nicole Kidman) είναι μία γυναίκα που ζει με τα δυο της παιδιά, τα οποία πάσχουν από φωτοευαισθησία, λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η οικογένεια, όμως, αρχίζει να βιώνει υπερφυσικά φαινόμενα, τα οποία σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι πραγματικά συμβαίνει. Το The Others είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν χρειάζονται ούτε υπερβολές ούτε αιματοχυσίες για να σου σηκωθεί η τρίχα.
Αργό, μινιμαλιστικό, και ασφυκτικό. Ένα παραμύθι που δεν θες να σου διαβάσουν όταν είσαι μικρός. Η οικογένεια στην καρδιά της ιστορίας διαλύεται σιγά-σιγά από την απομόνωση, τη δυσπιστία και έναν τρόμο που δεν ξεκαθαρίζει ποτέ αν είναι υπερφυσικός ή ανθρώπινος. Και, φυσικά, η Anya Taylor-Joy είναι για μία ακόμα φορά εξαιρετική στην απόδοση του χαρακτήρα της.
Με διαφορά από τις καλύτερες μεταφυσικές ταινίες τρόπου των τελευταίων δεκαετιών. Ο James Wan είχε σίγουρα την πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα στο μυαλό του και το πέτυχε, φέρνοντας ιστορίες από το προσωπικό αρχείο των δαιμονολόγων Warren στη μεγάλη οθόνη. Το Conjuring 2 (2016) αξίζει επίσης, σε αντίθεση με το 3 και το 4 που πραγματικά μην μπεις καν στη διαδικασία.
Αντίστοιχη λογική με το Conjuring -και λογικό γιατί μας έρχεται ξανά από τον James Wan- το Insidious ανήκει στις ταινίες που θα σε κάνουν να νιώσεις άβολα, με την καλή τρομακτική λογική που ζητάς. Εμπνέεται από την εσωτερική, πνευματική εμπειρία του εσωτερισμού, κατά την οποία η ψυχή ενός ανθρώπου –«αστρικό σώμα»- βγαίνει από το φυσικό σώμα, δίνοντας μία εξωσωματική εμπειρία.
Πρόκειται για μία από τις ταινίες που βασίζονται στην ατμόσφαιρα και πραγματικά το εκτιμάμε, γιατί μας κάνει να νιώθουμε περίεργα και αρκετά ανασφαλείς. Το παγωμένο location της Στοκχόλμης σε συνδυασμό με τα χωρίς καμία ένταση χρώματα μεταφέρουν άψογα στο κοινό την ιστορία ενός αγοριού – θύμα bullying που γίνεται φίλος με ένα κορίτσι με ένα πολύ σκοτεινό μυστικό.
