Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αγαπήσει κανείς τα K-Dramas. Οι ιστορίες. Η παραγωγή. Τα soundtrack. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν είμαστε εδώ μόνο γι' αυτά. Είμαστε εδώ και για τους άντρες των K-Dramas. Και αν έχεις δει έστω δύο σειρές, ξέρεις ακριβώς τι εννοώ.
Θέλω να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Δεν γίνεται, απλά δεν γίνεται, όλοι να είναι τόσο όμορφοι από κάθε γωνία της κάμερας. Κάποια στιγμή σταματάς να αναρωτιέσαι ποια skincare χρησιμοποιούν και αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι κάπου στη Σεούλ υπάρχει ένα μυστικό εργαστήριο που κατασκευάζει male leads. Δεν έχω αποδείξεις. Αλλά ούτε και για το αντίθετο.
Η μφάνιση είναι μόνο το δόλωμα. Το πραγματικά ενδιαφέρον είναι η συμπεριφορά τους. Για τους ήρωές μας η πρωταγωνίστρια είναι το μοναδικό πλάσμα στον πλανήτη. Την παρατηρούν. Θυμούνται πράγματα που είπε πριν από οκτώ επεισόδια. Καταλαβαίνουν πότε κάτι την απασχολεί χωρίς να χρειάζεται να τους το εξηγήσει. Και το πιο σοκαριστικό; Προσπαθούν. Διεκδικούν. Κάνουν κινήσεις. Παλεύουν για να την κερδίσουν. Και κάπου εκεί εμείς καθόμαστε στον καναπέ και αναρωτιόμαστε πώς καταφέραμε να εντυπωσιαζόμαστε τόσο πολύ από κάποιον που απλώς προσέχει.
Η κοπέλα βήχει. ΜΟΝΟ βήχει. Και ξαφνικά ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται με σακούλα γεμάτη φάρμακα, βιταμίνες, τσάι και σπιτική σουπιτσα (γιατι προφανώς και μαγειρεύει εξαιρετικά).
Μέχρι το τέλος του επεισοδίου έχει:
Δουλεύουν πολύ. Και για κάποιο λόγο αυτό τους κάνει ακόμα πιο ελκυστικούς. Μπορεί να είναι γιατροί, αθλητές παγκόσμιας κλάσης, ceo που διαχειρίζονται μια εταιρεία δισεκατομμυρίων πριν πιουν τον πρωινό τους καφέ, κομάντο σε εμπόλεμη ζώνη, αλλά ακόμα κι όταν πουλάνε ψάρια σε κάποιο απομακρυσμένο κορεατικό νησί, θα το κάνουν με υπευθυνότητα, αφοσίωση και επαγγελματισμό. Είναι γνωστό ότι η αυτοπεποίθηση που προκύπτει από την ικανότητα είναι πολύ πιο ελκυστική από οποιοδήποτε six-pack. Αν και συνήθως εδώ οι ήρωες διαθέτουν και το six-pack.
Δεν ξέρω ποιος πήρε αυτή την απόφαση. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζει να συμβαίνει. Η πλοκή μπορεί να αφορά δολοφονίες, εκδίκηση, ταξίδι στον χρόνο. Δεν έχει σημασία. Κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής θα χρειαστεί να είναι βαθιά προβληματισμένος ενώ βγαίνει από το ντουζ ή την πισίνα και οι κοιλιακοί του θα συμμετέχουν ενεργά στην αφήγηση.
Οι Κορεάτες έχουν καταλάβει κάτι που οι υπόλοιποι συχνά ξεχνάνε. Η προσμονή είναι μέρος της διασκέδασης. Θα σε κάνουν να περιμένει και να περιμένεις. Θα σου δώσουν βλέμματα, αμήχανες στιγμές, χημεία, ένταση. Θα σου δώσουν και εκείνη την κλασική σκηνή στη βροχή, όπου ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δύο άνθρωποι που απλώς στέκονται κάτω από μια ομπρέλα έχουν περισσότερη χημεία από ολόκληρες σεζόν άλλων σειρών. Και όταν μετά από δέκα επεισόδια φτάσει επιτέλους η στιγμή του φιλιού, ολόκληρο το fandom χάνει συλλογικά την ψυχραιμία του. Γιατί δεν είναι απλώς ένα φιλί. Είναι η ανταμοιβή για δέκα επεισόδια συναισθηματικής επένδυσης.
Αν οι άντρες των K-Dramas είχαν πρόεδρο, πιθανότατα θα ήταν ο Hyun Bin. Για πολλούς από εμάς, το Crash Landing on You ήταν η πρώτη επαφή με το είδος και ο άνθρωπος αυτός φρόντισε να δημιουργήσει μη ρεαλιστικές προσδοκίες από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Ψύχραιμος. Προστατευτικός. Απόμακρος όσο χρειάζεται. Ρομαντικός όταν πρέπει. Και βέβαια, υπάρχει εκείνη η θρυλική σκηνή όπου εμφανίζεται με τη μηχανή για να τη σώσει, μια σκηνή που έχει χαραχτεί μόνιμα στη συλλογική μνήμη των fans. Δεν βοήθησε επίσης το γεγονός ότι πέρασε ολόκληρη σχεδόν τη σειρά φορώντας στρατιωτική στολή. Και το πιο φοβερό; Δεν χρειαζόταν καν να μιλάει πολύ. Το να την κοιτάει ήταν αρκετό. Η μισή δουλειά γινόταν από το βλέμμα, η άλλη μισή από τη στολή.
Αυτός που εγώ με τις φίλες μου τον λέμε Το AI. Γιατί κάπου πρέπει να μπει ένα όριο. Κανείς δεν μπορεί να έχει αυτό το πρόσωπο. Απλά κανείς. Και δεν είναι μόνο το πρόσωπο. Είναι το ύψος. Είναι το σώμα. Είναι η συμμετρία. Είναι το γεγονός ότι μοιάζει σαν κάποιος να έδωσε σε ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης την εντολή: "Φτιάξε τον τέλειο K-Drama πρωταγωνιστή" και μετά να πάτησε save. Το πραγματικά άδικο όμως είναι ότι δεν πρόκειται μόνο για μια εντυπωσιακή εμφάνιση. Είναι και εξαιρετικός ηθοποιός. Αν θέλετε να καταλάβετε για τι μιλάω, η δική μου πρόταση είναι το The WonderFools. Μετά από λίγα επεισόδια θα αρχίσετε να προσέχετε ότι πίσω από το "AI face" υπάρχει ένας ηθοποιός που μπορεί να μεταφέρει συναίσθημα με ένα βλέμμα, να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα και να κουβαλήσει μια ολόκληρη σειρά στους ώμους του, αλλα σίγουρα θα συνεχισετε να μην είστε σίγουροι ότι είναι άνθρωπος.
Στο Bon Appetit Your Majesty κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις με τρόπο που σε έκανε να τον προσέχεις σε κάθε σκηνή.Και ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν ήταν εύκολο να περάσει απαρατήρητος. Ξεκάθαρα δείχνει να έχει όλες τις προδιαγραφές για να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της επόμενης γενιάς. Γι' αυτό και έχω μία μόνο ευχή για την καριέρα του: Να κάνει καλές επιλογές στις σειρές που θα αναλάβει. Όχι μόνο για τον ίδιο. Για εμάς. Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Τις σειρές θα τις δούμε έτσι κι αλλιώς επειδή παίζει αυτός, ας έχουν και καλή υπόθεση. Θα ήταν κρίμα να αφιερώνουμε δεκαέξι ώρες από τη ζωή μας σε ένα μέτριο σενάριο όταν υπάρχει τόσο ταλέντο στην οθόνη.
Song Kang
Από όλους τους ηθοποιούς αυτής της λίστας, είναι ίσως αυτός που έχει αναλάβει τους πιο σύνθετους και απαιτητικούς ρόλους. Δεν επιλέγει συνεχώς τον ίδιο ασφαλή χαρακτήρα. Έχει παίξει τον ρομαντικό, τον αντικοινωνικό, τον πληγωμένο, τον υπερφυσικό, τον σκοτεινό, τον ευάλωτο και πολλές φορές όλα αυτά μαζί. Και το εντυπωσιακό είναι ότι καταφέρνει να αλλάζει εντελώς από ρόλο σε ρόλο. Αλλάζει τον τρόπο που κινείται, το βλέμμα του. την ενέργεια που φέρνει σε κάθε σκηνή. Γι' αυτό και για μένα είναι πολύ περισσότερο ηθοποιός παρά απλώς ένας όμορφος πρωταγωνιστής. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι το My Demon. ΟΚ, θυμάστε μόνο τη σκηνή στο ντους. Σαν δεν ντρέπεστε. Και εγώ τη θυμάμαι. Αλλά αν ξεπεράσουμε συλλογικά το στάδιο που μετρούσαμε τετραγωνάκια, ήταν άλλη μία πολύ καλή ερμηνεία σε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε πολύ εύκολα να καταλήξει μονοδιάστατος. Προσωπικά όμως θεωρώ ότι ξεχωρίζει ιδιαίτερα όταν του δίνουν πιο σύνθετους, συναισθηματικά απαιτητικούς χαρακτήρες. Και ειδικά στη σειρά όπου υποδύεται τον χορευτή (Navillera), φαίνεται ξεκάθαρα το εύρος του ταλέντου του. Εκεί δεν στηρίζεται στην εμφάνιση ή στη δημοτικότητά του. Κουβαλά έναν χαρακτήρα με όνειρα, ανασφάλειες, φιλοδοξίες και ευαισθησία, και το κάνει εξαιρετικά.
Και φτάνουμε στο φαινόμενο του 2024. Το Lovely Runner δημιούργησε μια εντελώς νέα γενιά fangirls και ο Byeon Woo-seok βρέθηκε ξαφνικά παντού. Ξέρετε γιατί; Γιατί ακόμα όμως και μέσα σε τόσα green forests, o Sun-jae του Byeon Woo-seok καταφέρνει να αποτυπώσει ακόμα πιο έντονα το πόσο πολύ θέλει την πρωταγωνίστρια. Πραγματικά πιστεύεις ότι θα γκρέμιζε ολόκληρο το σύμπαν αν χρειαζόταν για να είναι εκείνη καλά. Οκ, βοήθησαν και οι σκηνές στην πισίνα. Πριν γίνει γνωστός ηθοποιός, ο Byeon Woo-seok είχε ήδη χτίσει μια πολύ επιτυχημένη καριέρα ως μοντέλο (προφανώς), περπατώντας σε πασαρέλες και συνεργαζόμενος με μεγάλους οίκους μόδας. Το στοιχείο φαίνεται ότι εκμεταλλεύεται πλήρως ο σκηνοθέτης της πιο πρόσφατης σειράς του, Perfect Crown, όπου σε κάποια φάση άρχισα να πιστεύω ότι η μόνη του οδηγία ήταν "Βάλτε τον σε μια ευθεία, έναν διαδρομο, έναν κήπο, κάπου, να περπατήσει προς την κάμερα άλλη μία φορά".
Η εύκολη απάντηση είναι επειδή είναι πανέμορφοι. Η αληθινή απάντηση είναι λίγο πιο περίπλοκη. Μας αρέσουν γιατί είναι ρομαντικοί χωρίς να φοβούνται να το δείξουν. Γιατί προσπαθούν. Γιατί διεκδικούν. Γιατί προσέχουν. Γιατί κοιτάζουν την πρωταγωνίστρια λες και είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί θα της φέρουν φάρμακα επειδή έβηξε μία φορά. Γιατί θα της μαγειρέψουν μετά από μια δύσκολη μέρα. Γιατί θα παθαίνουν υπαρξιακή κρίση όταν εμφανιστεί ανταγωνιστής. Και γιατί, έστω για δεκαέξι επεισόδια, μας επιτρέπουν να πιστέψουμε ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν φοβάται να δείξει πόσο πολύ θέλει κάποιον.
Και κάπου εδώ καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Hyun Bin και ο Cha Eun-woo. Το πρόβλημα είναι ότι μια ολόκληρη βιομηχανία έχει αφιερώσει χρόνια στο να δημιουργεί τους πιο χαρισματικούς, ρομαντικούς, όμορφους και συναισθηματικά διαθέσιμους άντρες της τηλεόρασης. Και ειλικρινά; Δεν λέω ότι είναι ρεαλιστικό. Λέω ότι καταλαβαίνω γιατί βλέπουμε K-dramas μέχρι τις δύο το πρωί λέγοντας: "Ένα επεισόδιο ακόμα..."
