Το πραγματικό πρόβλημα με μια σπουδαία σειρά είναι ότι μπορείς να τη δεις για πρώτη φορά μόνο μία φορά. Μετά ξέρεις. Ξέρεις ποιος πεθαίνει, ποιος προδίδει ποιον, τι υπάρχει πίσω από εκείνη την καταπακτή και -ακόμα χειρότερα- πότε ακριβώς πρέπει να αρχίσεις να ανησυχείς επειδή ακούγεται το The Rains of Castamere στο background.
Φυσικά, το rewatch έχει τις δικές του χάρες. Βλέπεις τα hints που πέρασαν απαρατήρητα, καταλαβαίνεις ατάκες που την πρώτη φορά δεν σήμαιναν τίποτα και εντοπίζεις εκείνο το foreshadowing που οι δημιουργοί είχαν φυτέψει τρεις σεζόν νωρίτερα. Αυτό που δεν μπορείς να αναπαράγεις είναι το «τι στο καλό μόλις είδα;».
Αν, όμως, είχες μία δεύτερη ευκαιρία; Αν μπορούσες να διαγράψεις μία σειρά από τη μνήμη σου και να επιστρέψεις στο πρώτο επεισόδιο χωρίς spoilers, θεωρίες και την παραμικρή ιδέα για το τι ακολουθεί; Εμείς ξέρουμε ποιες πέντε θα βάζαμε σίγουρα στη λίστα. Προφανώς υπάρχουν κι άλλες, αλλά κάπου έπρεπε να βάλουμε ένα όριο.
Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την τελευταία σεζόν (σ.σ. Ναι, ήταν χάλια), το Game of Thrones υπήρξε ένα τηλεοπτικό φαινόμενο που δύσκολα επαναλαμβάνεται. Για χρόνια, κανένας χαρακτήρας δεν έμοιαζε πραγματικά ασφαλής και κάθε νέο επεισόδιο μπορούσε να ανατρέψει όσα θεωρούσες δεδομένα.
Θα θέλαμε να δούμε ξανά το Red Wedding χωρίς να ξέρουμε τι έρχεται, να ακούσουμε το The Rains of Castamere χωρίς να μας πιάνει άγχος και να ζήσουμε εκείνη την εποχή που το να αποφύγεις ένα spoiler του Game of Thrones ήταν σχεδόν άθλος.
Πριν το binge-watching και πριν το Reddit γίνει ανεπίσημο γραφείο ερευνών για κάθε τηλεοπτική θεωρία, το Lost είχε κάνει το μυστήριο συλλογική εμμονή. Οι αριθμοί, η Dharma Initiative, το Smoke Monster, εκείνο το hatch: κάθε απάντηση γεννούσε περίπου δέκα καινούργιες ερωτήσεις.
Αυτό ακριβώς θα θέλαμε να ξαναζήσουμε. Την εποχή που κάθε επεισόδιο του Lost σε έκανε να πιστεύεις ότι επιτέλους κατάλαβες τι συμβαίνει στο νησί. Spoiler: Δεν είχες καταλάβει.
Το Breaking Bad πήρε έναν φιλήσυχο καθηγητή χημείας και τον μετέτρεψε σε έναν από τους πιο εμβληματικούς αντιήρωες της τηλεόρασης. Το εντυπωσιακό, όμως, ήταν ότι ο Vince Gilligan σε έκανε πρώτα να συμπάσχεις με τον Walter White, μετά να δικαιολογείς τις επιλογές του και τελικά να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς άρχισες να υποστηρίζεις τον λάθος άνθρωπο.
Θα θέλαμε να ξαναδούμε το Ozymandias, το Face Off και τη σχέση Walter-Jesse χωρίς να ξέρουμε τι έρχεται. Και, φυσικά, να ακούσουμε για πρώτη φορά το «I am the one who knocks» πριν γίνει τηλεοπτική ιστορία.
Το Dark ξεκίνησε ως ένα θρίλερ εξαφάνισης παιδιών και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο φιλόδοξα sci-fi παζλ της τηλεόρασης. Χρονικά παράδοξα, οικογενειακά δέντρα που χρειάζονται σχεδιάγραμμα και λεπτομέρειες που αποκτούν νόημα επεισόδια αργότερα: εδώ το κινητό μένει στην άκρη, αν θέλεις να έχεις πιθανότητες να βγάλεις άκρη.
Θα θέλαμε να το ξεχάσουμε μόνο και μόνο για να ζήσουμε ξανά εκείνη την υπέροχη σύγχυση της πρώτης προβολής. Γιατί στο Dark, το να μην καταλαβαίνεις τι ακριβώς συμβαίνει είναι μέρος της απόλαυσης.
Όταν το Stranger Things εμφανίστηκε το 2016, κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι κρυβόταν πίσω από την εξαφάνιση του Will Byers, ούτε πόσο μεγάλο pop culture φαινόμενο θα γινόταν αυτή η παρέα παιδιών από το Hawkins. Το Upside Down, η Eleven, τα Χριστούγεννα με τα φωτάκια της Joyce και αργότερα ο Vecna έγιναν κομμάτι της τηλεοπτικής ιστορίας.
Θα θέλαμε να επιστρέψουμε στην πρώτη σεζόν χωρίς να ξέρουμε τίποτα για το Upside Down και να ξαναζήσουμε εκείνο το υπέροχο μείγμα Spielberg, Stephen King και '80s νοσταλγίας σαν να το βλέπαμε πρώτη φορά.
Αν μπορούσες να δεις μία σειρά ξανά για πρώτη φορά, ποια θα ήταν;
