H περσινή κατάκτηση του πρωταθλήματος -πέρα από εκείνη του Lando Norris- ήταν η δέκατη φορά που η ομάδα κατέκτησε το συγκεκριμένο τρόπαιο, σε μια διαδρομή που ξεκινά από τον Emerson Fittipaldi, περνά από τους Senna και Prost, συνεχίζεται με τον Mika Häkkinen και φτάνει μέχρι τους Lando Norris και Oscar Piastri.
Δέκα πρωταθλήματα, δέκα διαφορετικές ιστορίες και ένα κοινό στοιχείο: η McLaren ξέρει να προσαρμόζεται όταν η Formula 1 αλλάζει.
Για να γίνει μια ομάδα θρύλος, πρέπει κάποια στιγμή να έρθει το πρώτο μεγάλο τρόπαιο κάτι που για τη McLaren συνέβη το 1974. Με την M23 και τον Emerson Fittipaldi πίσω από το τιμόνι, η βρετανική ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, ενώ ο Βραζιλιάνος πήρε παράλληλα το αντίστοιχο των Οδηγών.
Ήταν μια Formula 1 πολύ διαφορετική από τη σημερινή, με λιγότερα ηλεκτρονικά, τεχνολογία και πολύ περισσότερη ωμή οδηγική ικανότητα.
Χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να επιστρέψει η McLaren στο προσκήνιο, αλλά όταν το έκανε, είχε μαζί της ένα από τα πιο προηγμένα πακέτα της εποχής. Η MP4/2 του John Barnard, σε συνδυασμό με τον turbo κινητήρα TAG-Porsche, έφερε την ομάδα σε ένα νέο τεχνολογικό επίπεδο ενώ το δίδυμο των οδηγών έμοιαζε αξεπέραστο.
Οι Niki Lauda και Alain Prost πέτυχαν 12 νίκες σε 16 αγώνες και οδήγησαν τη McLaren στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Αν το 1984 ήταν η επιστροφή, το 1985 ήταν η επιβεβαίωση της κυριαρχίας. Η McLaren διατήρησε τα κεκτημένα, με τον Alain Prost να κατακτά το Πρωτάθλημα Οδηγών.
Η MP4/2B δεν ξεχώριζε μόνο για την ταχύτητά της, αλλά ήταν τόσο αξιόπιστη που έδωσε το μισό πρωτάθλημα στον Γάλλο οδηγό. Ο Prost δεν χρειαζόταν να κερδίζει κάθε Κυριακή, ήξερε πότε να πιέσει, πότε να προστατεύσει το αποτέλεσμα και, κυρίως, πώς να μαζεύει βαθμούς όταν οι αντίπαλοι αποτύγχαναν.
Αν υπάρχει μία χρονιά που συμπυκνώνει την έννοια της απόλυτης κυριαρχίας, αυτή είναι το 1988. Η MP4/4 με τον Honda V6 Turbo κέρδισε 15 από τους 16 αγώνες της σεζόν, σε μία επίδοση που παραμένει σημείο αναφοράς και στο κέντρο όλων, δύο ονόματα που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις: Ayrton Senna και Alain Prost.
Οι δυο τους έδωσαν τη δική τους μάχη μέσα στην ίδια ομάδα, δημιουργώντας μία από τις πιο διάσημες αντιπαλότητες στην ιστορία του αθλήματος. Ο Senna πήρε το Πρωτάθλημα Οδηγών και η McLaren πρόσθεσε ακόμη ένα τρόπαιο στη συλλογή της.
Η McLaren παρέμεινε πανίσχυρη, όμως η συνύπαρξη Senna και Prost άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Η MP4/5, με τον νέο Honda V10, εξασφάλισε στην ομάδα το πέμπτο της Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, ωστόσο, στα ενδότερα τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.
Ο Prost πήρε το Πρωτάθλημα Οδηγών μετά το περίφημο περιστατικό στη Suzuka, όμως η σχέση των δύο οδηγών είχε φτάσει σε σημείο χωρίς επιστροφή και η κοινή τους πορεία στη McLaren πλησίαζε στο τέλος της.
Η MP4/5B κράτησε τη McLaren στο παιχνίδι και ο Ayrton Senna επέστρεψε στην πρώτη θέση του Πρωταθλήματος Οδηγών, ακόμα και αν έπρεπε να τα βάλει με τον πρώην teammate του, Prost ο οποίος βρισκόταν πλέον στη Ferrari. Κάθε αγώνας έμοιαζε με προσωπική μονομαχία, όμως πίσω από τον Βραζιλιάνο υπήρχε ένα σύνολο που εξακολουθούσε να λειτουργεί σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο.
Η MP4/6 και ο Honda V12 έδωσαν στον Senna το τρίτο του Πρωτάθλημα Οδηγών και στη McLaren το τέταρτο συνεχόμενο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Ήταν, όμως, και το τελευταίο κεφάλαιο της συγκεκριμένης περιόδου.
Η Williams είχε αρχίσει να επενδύει επιθετικά στην ηλεκτρονική τεχνολογία, με ενεργές αναρτήσεις και προηγμένα συστήματα ελέγχου και σύντομα το αγωνιστικό τοπίο θα άλλαζε, με τη McLaren να βυθίζεται για λίγα χρόνια σε άγνωστα μονοπάτια.
Έπρεπε να περάσουν επτά χρόνια μέχρι να επιστρέψει η McLaren στην πρώτη θέση, αλλά όταν το έκανε, έμοιαζε σχεδόν σαν καινούργια ομάδα.
Η MP4/13 του Adrian Newey, με κινητήρα Mercedes, αποτέλεσε ένα εξαιρετικά ολοκληρωμένο μονοθέσιο και με τον Mika Häkkinen μπροστάρη – κατέκτησε το Πρωτάθλημα Οδηγών- η McLaren πανηγύρισε ξανά στους Κατασκευαστές.
Το ασημί και μαύρο έγιναν το νέο σήμα κατατεθέν της και η συνεργασία με τη Mercedes άνοιξε ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία της.
Μετά από 26 χρόνια αναμονής, η McLaren βρέθηκε ξανά εκεί όπου αισθανόταν ότι ανήκει. Η MCL38, με κινητήρα Mercedes, και το δίδυμο Lando Norris – Oscar Piastri αποτέλεσαν το αποτέλεσμα ενός project που χτίστηκε χωρίς βιασύνη.
Η ομάδα του Zak Brown χρειάστηκε χρόνο για να μετατρέψει τις καλές εμφανίσεις σε σταθερά αποτελέσματα, με την εξέλιξη του μονοθεσίου, την καλύτερη διαχείριση των αγώνων και τη σταδιακή ενίσχυση κάθε τομέα να φέρουν τελικά την ανταμοιβή.
Το 2024 δεν ήταν απλώς μία επιστροφή στο βάθρο των πρωταθλητών, αλλά η στιγμή που η McLaren έδειξε πως μπορεί να ξαναχτίσει τον εαυτό της από την αρχή.
Το δύσκολο μετά από έναν μεγάλο θρίαμβο είναι να τον επαναλάβεις και η McLaren το κατάφερε το 2025, κατακτώντας όλους τους τίτλους.
Με τους Norris και Piastri να αποτελούν ένα από τα πιο ανταγωνιστικά δίδυμα του grid και την MCL39 να τους δίνει το απαραίτητο όπλο, η ομάδα χρειάστηκε να διαχειριστεί όχι μόνο τους αντιπάλους της αλλά και την πίεση που δημιουργεί η επιτυχία.
Οι δύο οδηγοί ήταν αρκετά φιλόδοξοι ώστε να διεκδικούν κάθε ευκαιρία, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση μπορεί να γίνει οριακή. Η McLaren, όμως, κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχο και να εξασφαλίσει το δεύτερο συνεχόμενο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, όπως και το συγκλονιστικό πρωτάθλημα του Norris στο φινάλε της σεζόν.
