Στη 2η συναυλία τους στο Release Festival, τα Ημισκούμπρια ξεσήκωσαν το κοινό και μας έκαναν να νοσταλγήσουμε τα παιδικά μας χρόνια.

Αδιαχώρητο. Αυτό ήταν που επικρατούσε στη δεύτερη συναυλία των «Ημίζ» στο Release Festival το βράδυ της Παρασκευής (03/07). Μετά το πρώτο τους sold out (20/06), ο Μυθριδάτης, ο Δέλτα Μι και ο Πρύτανης το έκαναν... ξανά και αυτό που επικράτησε στην Πλατεία Νερού δεν είχε προηγούμενο.

Όταν κυκλοφόρησαν το «30 Χρόνια Επιτυχίες» το 1996, δύσκολα θα φαντάζονταν ότι τρεις δεκαετίες αργότερα θα τραγουδούσαν μπροστά σε περίπου 25.000 ανθρώπους, οι οποίοι - νέοι και παλιοί - ήξεραν ακόμη κάθε στίχο απέξω και θα τους έδειχναν πόσο αγαπητοί παραμένουν και πόσο έντονη είναι ακόμη η θέση τους στην ελληνική μουσική σκηνή.

«Ο Μοναχός», «Το Βουκολικό», «Δημόσιο Foreva», «Ο κύρης του σπιτιού» ήταν μόνο μερικά από αυτά που... ζέσταναν το κοινό, για να έρθει το αποκορύφωμα με τα «Μαγική Τσατσάρα», "Greek Lover", "Brazil-Hmiz 1-0". Στον... καλοκαιρινό ύμνο «Πάμε όλη μαζί σε μια παραλία», ο Μυθριδάτης δεν δίστασε να μπει σε μια βάρκα, με το κοινό να τον κάνει βόλτα στον αέρα, ενώ με το φινάλε και την «Ντισκοτέκ» χιλιάδες άνθρωποι γύρισαν πίσω στα παιδικά, εφηβικά και φοιτητικά τους χρόνια.

Στις ευχάριστες εκπλήξεις της βραδιάς, η εμφάνιση της Ευρυδίκης, που τραγούδησε μαζί τους το «Αν ήσουν άλλος» και η παρουσία του Μιχάλη Παπαθανασίου, που έδειξε την εκτίμησή του στο πρόσωπο των "Ημίζ". Εκείνος, όμως, που «έκλεψε» την παράσταση και σίγουρα δεν περίμενε κανένας να δει, ήταν ο «γκάνστερ» του ελληνικού μπάσκετ, Νίκος Γκάλης, ο οποίος εμφανίστηκε μέσω video κι είπε «30 χρόνια Ημισκούμπρια, 30 χρόνια μπάσκετ με τον Γκάλη. Εύχομαι χρόνια πολλά και καλή διασκέδαση για πάντα», με τον Μυθριδάτη να σχολιάζει χαρακτηριστικά «πρώτη φορά, μετά από τριάντα χρόνια, έγινε το αντίθετο. Ο Γκάλης είπε "Ημισκούμπρια"!».

Στην Πλατεία Νερού βρέθηκαν άνθρωποι που μεγάλωσαν με τα Ημισκούμπρια, αλλά και αρκετοί νεότεροι που γνώρισαν τα τραγούδια τους χρόνια αργότερα. Για περίπου 2.5 ώρες, οι ηλικίες... εξαφανίστηκαν και όλοι τραγουδούσαν τους ίδιους στίχους σαν «ένα». Άλλοι τους είχαν ζήσει στα walkman και στα CD των '90s, άλλοι τους ανακάλυψαν χρόνια μετά, όμως, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Το πολύ όμορφο, νοσταλγικό πάρτυ έφτασε κάποια στιγμή στο τέλος του, αλλά όπως κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του και το κοινό του, έτσι και οι «Ημίζ» επέστρεψαν στη σκηνή για «άλλο ένα», και τραγούδησαν ξανά το "Brazil-Hmiz 1-0", με τον κόσμο να αποχαιρετά τη συναυλία και μια ανεπανάληπτη βραδιά, χορεύοντας.

Μέχρι την επόμενη φορά...